Document Library

דברי מזכ״ל האו״ם למועצת הביטחון – על המזרח התיכון

23/01/24

אדוני הנשיא, מכובדיי,

עברו יותר ממאה יום מאז שיותר מ־1,200 ישראלים ואחרים נהרגו במתקפות הטרור המחרידות שביצע חמאס נגד ישראל, ושבהן נלקחו יותר מ־250 בני אדם כבני ערובה.

עבור כל מי שנפגעו, היו אלה מאה ימים של שברון לב וייסורים.

דבר אינו יכול להצדיק הרג, פציעה וחטיפה מכוונים של אזרחים, שימוש באלימות מינית כלפיהם – ואף לא ירי חסר הבחנה של רקטות לעבר יעדים אזרחיים.

אני שב ותובע את שחרורם של כל בני הערובה לאלתר וללא תנאי. ובינתיים יש להתייחס אליהם באופן אנושי ולהתיר להם לקבל ביקורים וסיוע מהצלב האדום.

בשבוע שעבר, בדאבוס, הייתה לי פגישה נוגעת ללב עם משפחות של בני ערובה, ובמקרה זה גם עם כמה מבני הערובה לשעבר עצמם.

מלכתחילה שמרתי על קשר הדוק עם הרשויות הקטאריות והמצריות במסגרת המאמצים לשחרורם. ואתמול קיבלתי מן המשלחת הישראלית רשימה של רבים מבני הערובה הנותרים.

כן דווח אתמול כי ישראל מציעה הפוגה בת חודשיים במעשי האיבה בתמורה לשחרור בפעימות של כל בני הערובה הנותרים.

אני אמשיך, ככל שיכולתי המוגבלת מאפשרת, לעשות כל מאמץ לתרום לשחרורם.

מכובדיי,

מאת הימים האחרונים היו שוברי לב והרי אסון עבור אזרחים פלסטינים בעזה.

על פי דיווחים, יותר מ־25 אלף בני אדם, רובם נשים וילדים, נהרגו במבצעים שניהלו כוחות ישראליים. יותר מ־60 אלף בני אדם אחרים נפצעו, על פי דיווחים.

בימים האחרונים התעצמה המתקפה הצבאית בח׳אן יונס, ואנשים רבים נוספים נפגעו.

כל אוכלוסיית עזה סובלת מהרס בהיקף ובמהירות שאין דומה להם בתולדות העת האחרונה.

דבר אינו יכול להצדיק את הענישה הקולקטיבית של העם הפלסטיני.

מכובדיי,

המצב ההומניטרי בעזה מחריד.

החורף החל, ו־2.2 מיליון פלסטינים בעזה מתמודדים עם תנאים לא אנושיים ומחרידים, מתקשים אפילו לשרוד עוד יום נוסף בלא מחסה ראוי לשמו, חימום, מתקנים סניטריים, מזון ומי שתייה.

כל אדם בעזה רעב – ורבע מכלל אוכלוסיית עזה – יותר מחצי מיליון בני אדם – מתמודדת עם רמות חוסר ביטחון תזונתי קטסטרופליות.

ובינתיים, כמעט מיליון וחצי בני אדם דחוסים כעת בתחומי נפת רפיח.

מחלות מתפשטות בעוד מערכת הבריאות קורסת. רק 16 מ־36 בתי החולים בעזה מתפקדים, ולו חלקית.

פירושו של דבר שתושבי עזה אינם רק בסכנה להיהרג או להיפצע בהפגזות הבלתי פוסקות; הם חשופים גם לסיכון גדל והולך להידבק במחלות מידבקות כמו דלקת כבד נגיפית A, דיזנטריה וכולרה.

בלי בתי חולים מתפקדים, וכאשר לחולים רק הזדמנויות מינימליות לצאת את עזה, אלפי בני אדם הסובלים ממחלות כרוניות כמו סרטן ואי־ספיקת כליות מצויים בסכנת מוות.

יש צורך דחוף במערכת פינוי רפואי מתפקדת.

מכובדיי,

אל מול הסבל האנושי העצום והמכשולים הכבירים, המפעל ההומניטרי של ארגון האומות המאוחדות שלנו חותר למלא את תפקידו.

למרבה הטרגדיה, 153 מעמיתינו נהרגו – מקור לאבל אינסופי עבור כולנו.

בה בעת, הנשים והגברים בארגון האומות המאוחדות, לצד הארגונים השותפים לנו בעזה, פועלים בגבורה מדי יום ביומו כדי להגיע לבני האדם הזקוקים לסיועם. רבים שכלו את יקיריהם והותירו מאחור בתים הרוסים.

הם מספקים תמיכה לקומץ המאפיות שעדיין פועלות.

הם מוסרים משלוחי תרופות, אספקה רפואית, מים בבקבוקים ובמכליות, ערכות היגיינה וערכות ניקיון, אוהלים, יריעות ברזנט ושמיכות. אבל כל אלה בכמויות רחוקות מאוד מלהספיק.

בדרום, חלוקות המזון מסייעות להוריד מחירים – ו־250 אלף פלסטינים בעזה הצליחו לקנות לחם במחיר מסובסד.

אני מברך על ההסכמה, בתיווך קטאר וצרפת, על מבצע למשלוח עוד תרופות ואספקה רפואית לאזרחים בעזה, ולבני הערובה המוחזקים בעזה.

אני מברך גם על הודעתה של ישראל כי תתיר משלחת הערכה מטעם האו״ם לצפון – אבל משלחת זו הוקפאה לעת עתה בשל חידוש הלחימה.

ב־8 בינואר החלה תת־המזכ״ל סיגריד קאאח בעבודתה כמתאמת הומניטרית בכירה ומתאמת שיקום לעזה, בהתאם להחלטת מועצת הביטחון 2720. היא ביקרה היום בעזה ובשבוע הבא תעדכן אתכם בדבר כלל מאמציה.

אני מבקש מכל הצדדים לסכסוך לשתף עימה פעולה, כנדרש על ידי מועצת הביטחון.

מכובדיי,

הבה נודה באמת. למרות כל המאמצים שתיארתי, שום מבצע סיוע הומניטרי יעיל אינו יכול לתפקד בתנאים שנכפו על הפלסטינים בעזה ועל מי שעושים ככל הניתן לעזור להם.

איכות הסיוע בלתי מספקת בעליל לאור הצרכים.

הזוי לחשוב ש־2.2 מיליון בני אדם יכולים לשרוד על סיוע לבדו.

יש להתיר כניסה של כמויות משמעותיות של מצרכים בסיסיים מן המגזר הפרטי – כפי שהיה במשך שנים רבות לפני סבב הלחימה הנוכחי.

זה הכרחי כדי לטפל בצרכים הגדלים והולכים, ולמנוע הן קריסה כללית הן מספר מתים גדל והולך.

אנו, מצידנו, נחושים לעשות הרבה יותר כדי להרחיב את החלוקה של פריטי מזון, אוהלים וחומרי מחסה, תרופות, מים נקיים וחלפים לתיקון תשתית תברואה חיונית.

מכובדיי,

משלוח הומניטרי איננו תרגיל בספירת משאיות. תכליתו היא להבטיח כי סיוע בנפח ובאיכות הנכונים יגיע לבני האדם הנזקקים לו, בהתאם להחלטת מועצת הביטחון 2720.

וכדי שנוכל לעשות את עבודתנו יש לעמוד בשורה של דרישות תפעוליות.

אנו זקוקים לבטיחות. אנו פועלים באזור מלחמה. מנגנוני ההודעות ההומניטריות הנוכחיים אינם מציעים שום ביטחון אמיתי לפעולות ולתכנון של סוגי מענה הומניטרי.

מספר תקריות חמורות הוכיחו עד כמה מנגנונים חיוניים אלה זקוקים לשיפורים משמעותיים.

לשם הבטיחות דרושים גם כבישים מהימנים ופנויים ממכשולים אל תוך עזה, ומעברים ומחסומים ללא חסמים ומכשולים.

כדי לעשות את עבודתנו אנו זקוקים לציוד.

וזה כולל ציוד טלקומוניקציה, כדי ששיירות יוכלו לתקשר זו עם זו; כלי רכב משוריינים וציוד הגנתי, לנוכח מעש האיבה המתמשכים והזיהום הנרחב בנפלי תחמושת; יכולת לוגיסטית גדולה בהרבה; חלפים לתשתית כמו מתקני התפלה, ופריטים הומניטריים חיוניים אחרים.

אנו אסירי תודה למדינות החברות על תמיכתן הכספית. סוף סוף אנו רואים כמה אותות להתקדמות באישור היתרי הכנסה עבור סחורות מסוימות – ומספר צעדים לצמצום משכי הבידוק והמעבר.

אבל אנו עדיין מתמודדים עם תהליך אימות מסורבל ועם פסילות מרובות ולא מוצדקות של פריטים הדרושים לנו נואשות.

אנו זקוקים ליותר נקודות כניסה אל תוך עזה, כדי לצמצם את הגודש ולהימנע מצווארי בקבוק.

הכרחי לחדש גם את אספקת הסיוע לעזה דרך נמל אשדוד בישראל. משלוח ראשון של קמח הגיע מאשדוד לעזה, אבל דרוש הרבה יותר מכך.

אנו זקוקים לגישה לצפון. בשבועיים הראשונים של ינואר הושלמו, באופן מלא או חלקי, רק 7 מתוך 29 משלחות מתוכננות למשלוח אספקה מצילת־חיים מצפון לוואדי עזה.

ישראל סירבה לתת גישה לרוב המשלחות. אחרי יותר מ־100 ימי מבצעים בצפון, חוסר הביטחון והלחימה נמשכים.

ואנו זקוקים לאשרות כניסה. עשרות עובדים הומניטריים ממתינים זה חודשים לקבל את האשרות שלהם מממשלת ישראל.

אני קורא לגישה הומניטרית מהירה, בטוחה, בלא מכשול, מורחבת ומתמשכת בכל רחבי עזה.

אני חוזר על קריאתי לשים קץ לכל ההפרות של המשפט ההומניטרי הבינלאומי.

השימוש במגינים אנושיים הינו דבר שלא ניתן להסכים לו – וכך גם הרמות חסרות התקדים של הרס והרג של אזרחים.

אני מוטרד עמוקות גם מדיווחים על היחס הלא הומאני של ישראל לפלסטינים שנעצרו במהלך מבצעים צבאיים.

מכובדיי,

אני מחדש את קריאתי להפסקת אש הומניטרית מיידית.

[הפסקת אש] זו תבטיח הגעה של סיוע בכמות מספקת למקומות שבהם הוא דרוש, תאפשר שחרור של בני הערובה ותסייע להפחית את המתיחות ברחבי המזרח התיכון.

מלחמה ואומללות בעזה מתדלקים מהומות הרחק ממנה.

אנו רואים התפתחויות מסוכנות ברחבי הגדה המערבית הכבושה, לרבות ירושלים המזרחית, שבה המתיחות הרקיעה שחקים – בד בבד עם גידול דרמטי במספר הנפגעים.

עשרות פלסטינים נעצרים מדי יום. מאז 7 בדצמבר נעצרו יותר מ־6,000 פלסטינים, ורבים מהם שוחררו לאחר מכן.

גם אלימות מתנחלים היא מקור מרכזי לדאגה.

נמשכות הריסה ותפיסה של בתים בבעלות פלסטינית ושל מבנים אחרים.

הכלכלה הפלסטינית במשבר.

העיכוב בידי ישראל של נתח משמעותי מכספי המיסים הפלסטיניים, האיסור המתמשך על כניסתם של כמעט כל העובדים הפלסטינים לישראל מאז 7 באוקטובר, והגבלות תנועה וגישה חמורות ברחבי הגדה המערבית תורמים כולם לשיעורי אבטלה ועוני מרקיעי שחקים.

אני מקווה שהמגעים המתמשכים יאפשרו תשלום מלא לכל עובדי הרשות הפלסטינית.

מכובדיי,

הסיכונים להסלמה אזורית רחבה יותר הופכים כעת למציאות.

בצפון, חילופי אש יומיים משני עברי הקו הכחול, לרבות תקיפות אוויריות של אזורים אזרחיים, הרגו שישה ישראלים ו־25 אזרחים לבנונים, ואילצו עשרות אלפי בני אדם משני עברי הגבול לעזוב את בתיהם.

הסיכון של שיקולים מוטעים גבוה כדי סכנה.

אני מפציר בכל הצדדים להימנע מרטוריקה אגרסיבית ולשים מייד קץ לפעולות שעלולות ללבות עוד יותר את המתיחות.

המתאמים המיוחדים שלי ואני נמשיך במאמצינו הנרחבים להגיע לכל בעלי העניין המרכזיים על מנת לצמצם מתחים אזוריים, ואני מברך על מאמציהן של ארצות הברית וכמה ממשלות אירופיות וערביות לשאת ולתת על הפיכת מגמת ההסלמה על פיה.

גם המצב בים סוף מדאיג מאוד.

מתקפות החות׳ים משבשות את הסחר העולמי. מתקפות אלו הובילו לתקיפות אוויריות של ארצות הברית והממלכה המאוחדת נגד עמדות חותיות בתימן.

חיוני להפוך את מגמת ההסלמה על פיה – ועל כל המתקפות נגד ספינות סחר וכלי שיט מסחריים בים סוף להיפסק לאלתר.

ובינתיים, מתקנים שבהם שוהים כוחות אמריקניים וכוחות של הקואליציה הבינלאומית בעיראק ובסוריה מותקפים כמעט מדי יום ביומו.

בתגובה פתחה ארצות הברית בתקיפות אוויריות שיעדיהן הם יחידים וקבוצות החשודים שהם אחראים לפעולות אלה.

ובסוריה, בתקיפות אוויריות שאותן ייחסה איראן לישראל הותקפו בכירים בחמאס ובמשמרות המהפכה האסלאמיים של איראן.

אני קורא לכל הצדדים לסגת משפת התהום ולשקול את העלות האיומה בחיי אדם שיגבה סכסוך אזורי.

מעבר לצורך בהפיכה מיידית של מגמת ההסלמה על פיה, כל מצב מחייב יישום של מפת דרכים מדינית ברורה, שתתרום ליציבות אזורית ארוכת טווח.

בסוריה דרוש פתרון מדיני בתיווך האו״ם, על פי החלטה 2254 של מועצת הביטחון, שייתן מענה לצורכיהם של הסורים.

לאורך הקו הכחול, אנו זקוקים ליישום מלא של החלטת מועצת הביטחון 1701.

ובתימן, דרושה הקמה של מפת דרכים מטעם האו״ם ליישום המחויבויות שקיבלו על עצמם הצדדים, ולהכנה לקראת הליך מדיני כוללני, בניהול תימני ובחסות האו״ם.

מכובדיי,

סיום בר־קיימא של הסכסוך הישראלי־פלסטיני יכול לבוא רק באמצעות פתרון שתי המדינות.

על הישראלים לחזות במימוש הצרכים הלגיטימיים שלהם בביטחון, ועל הפלסטינים לחזות בהגשמת השאיפות הלגיטימיות שלהם למדינה עצמאית, ישימה וריבונית, בהתאם להחלטות האו״ם, המשפט הבינלאומי והסכמים קודמים.

על הכיבוש הישראלי להסתיים.

מכובדיי,

הדחייה הברורה והחוזרת ונשנית, בשבוע שעבר, של פתרון שתי המדינות על ידי הדרגים הבכירים ביותר של ממשלת ישראל אינה קבילה. וזאת חרף הפניות התקיפות ביותר אפילו מצד ידידי ישראל, לרבות אלה הישובים סביב שולחן זה.

סירוב זה, והשלילה של זכותו של העם הפלסטיני למעמד מדינה, יאריכו באופן בלתי מוגבל סכסוך שהפך לסכנה מרכזית לשלום ולביטחון העולמיים.

הוא יחריף את הקיטוב ויחזק את הקיצוניים בכל מקום.

על הכול להכיר בזכותו של העם הפלסטיני לבנות מדינה משלו, בעלת עצמאות מלאה.

ויש לדחות על הסף כל סירוב, של כל צד שהוא, לקבל את פתרון שתי המדינות.

מהי החלופה? איך ייראה פתרון של מדינה אחת כשפלסטינים כה רבים יחיו בה ללא כל תחושה אמיתית של חופש, זכויות וכבוד? לא ניתן להעלות זאת על הדעת.

פתרון שתי המדינות הוא הדרך היחידה לטפל בשאיפות הלגיטימיות של ישראלים ופלסטינים כאחד.

אדוני הנשיא, מכובדיי,

תפקידה של הקהילה הבינלאומית ברור.

עלינו להתאחד ולתמוך בישראלים ובפלסטינים כדי שינקטו פעולות נחושות לקידומו של תהליך שלום משמעותי.

בעשורים האחרונים, פתרון שתי המדינות הוכפש, הוחלש ופעמים רבות נחשב כמת.

אבל הוא נותר הדרך היחידה להגיע לשלום בר קיימא והוגן בישראל, בפלסטין ובאזור.

כפי שהראו לנו אירועי שלושת החודשים האחרונים באופן כה טרגי, זו גם הדרך היחידה להימנע מסבבים אינסופיים של פחד, שנאה ואלימות.

זמן נורא זה עבור ישראלים פלסטינים חייב לדרבן את שני הצדדים, ואת הקהילה הבינלאומית, לפעול באומץ ובנחישות להשגת שלום צודק ובר קיימא.

תודה.

ملاحظات الأمين العام أمام مجلس الأمن بشأن الشرق الأوسط

23 يناير 2024

السيد الرئيس، أصحاب السعادة،

لقد مر أكثر من 100 يوم على مقتل نحو 1,200 إسرائيلي وغيرهم في الهجمات الإرهابية المروعة التي شنّتها حماس على إسرائيل، وما شملته من أخذ 250 شخصًا رهائن.

وبالنسبة لجميع المتضررين، كانت هذه 100 يوم من الألم والمعاناة.

لا شيء يمكن أن يبرر القتل العمد الذي يطال المدنيين وإصابتهم بجروح واختطافهم، أو استخدام العنف الجنسي بحقهم – أو إطلاق الصواريخ على نحو عشوائي باتجاه أهداف مدنية.

إنني أطالب مرة أخرى بإطلاق سراح جميع الرهائن على الفور ودون شروط. وفي هذه الأثناء، يجب أن يحظى هؤلاء بمعاملة إنسانية وأن يُسمح لهم بتلقي الزيارات والمساعدة من الصليب الأحمر.

خلال الأسبوع الماضي في دافوس، عقدت اجتماعًا مؤثرًا آخر مع أسر الرهائن، بل ومع بعض الرهائن السابقين أنفسهم في هذه الحالة.

وكنت منذ البداية على اتصال وثيق مع السلطات القطرية والمصرية بشأن المساعي التي تبذل في سبيل إطلاق سراحهم. ويوم أمس، تلقيت قائمة بأسماء العديد من الرهائن المتبقين من البعثة الإسرائيلية.

كما أشارت التقارير التي وردت بالأمس إلى أن إسرائيل تقترح هدنة مدتها شهرين للأعمال القتالية مقابل الإفراج عمن تبقى من الرهائن على مراحل.

وسوف أواصل، وضمن إمكانياتي المحدودة، بذل كل المساعي التي تسهم في الإفراج عنهم.

أصحاب السعادة،

إن الأيام المائة المنصرمة تدمي القلب وكانت مفجعة بالنسبة للمدنيين الفلسطينيين في غزة.

فقد أفادت التقارير بأن ما يزيد عن 25,000 شخص، معظمهم من النساء والأطفال، قتلوا في العمليات التي أطلقتها القوات الإسرائيلية. وأصيب أكثر من 60,000 آخرين بجروح، حسبما أفادت التقارير.

وفي الأيام الأخيرة، اشتدّت وطأة الهجوم العسكري في خانيونس، مما تسبب في سقوط الكثير من الضحايا الآخرين.

ويتكبّد سكان غزة عن بكرة أبيهم الدمار على نطاق وفي سرعة ليس لهما مثيل في التاريخ الحديث.

لا شيء يمكن أن يسوغ العقاب الجماعي الذي يتعرض له الشعب الفلسطيني.

أصحاب السعادة،

إن الحالة الإنسانية في غزة مروعة.

فمع حلول فصل الشتاء، يواجه 2.2 مليون فلسطيني ظروفًا لا إنسانية وبائسة، حيث يكافحون في سبيل الصمود يومًا آخر بلا مأوى لائق وبلا تدفئة وبلا منشآت للنظافة الصحية وبلا غذاء وبلا مياه للشرب.

كل إنسان في غزة جائع – حيث يواجه ربع سكان غزة – أكثر من نصف مليون إنسان – مستويات كارثية من انعدام الأمن الغذائي.

وفي هذه الأثناء، بات نحو مليون ونصف مليون إنسان محشورين في محافظة رفح.

والمرض يتفشى في ظل انهيار النظام الصحي. ولا يعمل سوى 16 مستشفى من مستشفيات غزة الـ36 إلا بصورة جزئية.

وهذا يعني أن الناس في غزة لا يواجهون خطر القتل أو الإصابة بفعل عمليات القصف التي لا تفتر فحسب، بل إنهم عرضة لفرصة متنامية بإصابتهم بالأمراض المعدية، كالتهاب الكبد الوبائي (أ) والزحار والكوليرا.

ومع غياب مستشفيات عاملة وتدني الفرص المتاحة أمام المرضى للخروج من غزة، يتعرض الآلاف ممن يعانون من الأمراض المزمنة، كالسرطان والفشل الكلوي، لخطر الموت.

ثمة حاجة عاجلة إلى نظام فعال للإخلاء الطبي.

أصحاب السعادة،

في مواجهة المعاناة الإنسانية الهائلة والعقبات الضخمة، تكافح اعمالنا الإنسانية التي ترعاها الأمم المتحدة في سبيل إنجاز مهامها.

ومما يبعث على الأسى مقتل 153 من زملائنا – وهذا يشكل مصدر حزن عميق لنا جميعًا.

وفي الوقت نفسه، يؤدّي الرجال والنساء العاملون في الأمم المتحدة، جنبًا إلى جنب مع شركائنا في غزة، عملًا بطوليًا في كل يوم لكي يصلوا إلى الناس المحتاجين. وقد فقد الكثير منهم أحباءهم وتركوا بيوتهم المدمرة وراءهم.

وما زالوا يوزعون الوجبات الجاهزة وغيرها من المواد الغذائية على مراكز الإيواء.

وهم يقدّمون الدعم للعدد الضئيل من المخابز التي ما زالت شغالة.

ويقدّمون الأدوية والإمدادات الطبية والمياه المعبأة والمياه المنقولة بالصهاريج و;كذلك اطقم النظافة الصحية والتنظيف والخيام والشوادر والبطانيات، ولكن بكميات بعيدة كل البعد عن أن تكون كافية.

وفي الجنوب، يساعد توزيع المواد الغذائية في تخفيض الأسعار – وقد تمكّن 250,000 فلسطيني في غزة من شراء الخبز بسعر مدعوم.

إنني أرحّب بالاتفاق الذي يسّرته قطر وفرنسا بشأن عملية لتقديم كميات إضافية من الأدوية وإمدادات الرعاية الصحية للمدنيين في غزة، وللرهائن فيها.

كما أرحب بإعلان إسرائيل بأنها ستسمح لبعثة تقييم تابعة للأمم المتحدة بالوصول إلى الشمال – ولكن هذه البعثة معلّقة بسبب تجدد القتال.

واستهلت وكيلة الأمين العام سيغريد كاغ عملها بصفتها كبيرة منسقي الشؤون الإنسانية وشؤون إعادة الإعمار في غزة في يوم 8 كانون الثاني/يناير، بموجب القرار 2720 الصادر عن مجلس الأمن. وقد زارت غزة اليوم وسوف تطلعنا على مجمل جهودها الأسبوع المقبل.

وأطلب إلى جميع أطراف النزاع أن تتعاون معها، بالصورة التي يطلبها مجلس الأمن.

أصحاب السعادة،

دعونا نواجه الحقيقة. على الرغم من الجهود التي وصفتها، فليس في وسع أي عملية فعالة لتقديم المعونات الإنسانية أن تنجز عملها في ظل الظروف التي فرضت على كاهل الفلسطينيين في غزة وأولئك الذين يفعلون كل ما هو ممكن لمساعدتهم.

إن كميات المساعدات غير كافية إلى حد بعيد في ضوء الاحتياجات.

كما وانه من نسج الخيال أن نظن أن 2.2 مليون إنسان يستطيعون أن يعيشوا على المعونات وحدها.

يجب أن تدخل السلع الأساسية من القطاع الخاص بكميات معتبرة – مثلما كان عليه حالها على مدى سنوات طويلة قبل اندلاع القتال الراهن.

فهذا ضروري للوفاء بالاحتياجات المتزايدة وتجنب انهيار كامل وارتفاع مطرد في الخسائر في الأرواح.

ومن جانبنا، فنحن عازمون على فعل المزيد من أجل توسيع نطاق توزيع المواد الغذائية والخيام والمواد اللازمة للمأوى والأدوية والمياه النظيفة وقطع الغيار الضرورية لإصلاح البنية التحتية الحيوية للصرف الصحي.

أصحاب السعادة،

إن إيصال المساعدات الإنسانية ليس مسألة تقتصر على عد الشاحنات. إنها مسألة تتصل بالتأكد من أن الكمية والنوعية المناسبتين من المساعدات تصل إلى الناس الذين يحتاجون إليها، بما يتماشى مع القرار 2720 الصادر عن مجلس الأمن.

ولكي نتمكن من أداء عملنا، لا بد من استيفاء مجموعة من المتطلبات العملياتية.

إننا في حاجة إلى الأمن. فنحن نعمل في منطقة حرب. ولا تؤمن آليات عن قوافل المساعدات الإنسانية أي ثقة حقيقية للعمليات وإعداد خطط الاستجابة الإنسانية.

فقد أثبت عدد من الحوادث الخطيرة كيف أن هذه الآليات الضرورية في حاجة إلى تحسينها بقدر كبير.

كما ينطوي الأمان على طرق يمكن الاعتماد عليها وسالكة داخل غزة، وعبور الحواجز دون عائق.

يجب أن نكون مجهّزين لكي نؤدي عملنا.

وهذا يشمل معدات الاتصالات لكي تتمكن القوافل من الاتصال ببعضها بعضًا، والمركبات المصفحة ومعدات الحماية، بالنظر إلى استمرار الأعمال القتالية وانتشار التلوث بالمتفجرات من مخلفات الحرب، وقدرات لوجستية أكبر، وقطع الغيار للبنية التحتية، من قبيل محطات التحلية، وغيرها من المواد الإنسانية.

إننا ممتنون للدول الأعضاء لما قدمته من دعم مالي. ونرى الآن بضع إشارات للتقدم على صعيد الموافقة على التصاريح المطلوبة لإدخال سلع معينة – وبعض التدابير اللازمة لتقليص أوقات التفتيش والعبور.

ولكن ما زلنا نواجه عملية مرهقة من إجراءات التحقق وحالات متعددة وليس لها ما يبررها من رفض المواد التي تمس الحاجة إليها.

ونحتاج إلى المزيد من المعابر إلى غزة من أجل التخفيف من الازدحام وتجنب الحواجز.

كما يجب استئناف تقديم المعونات لغزة عبر ميناء أسدود في إسرائيل. وقد وصلت شحنة أولى من الدقيق إلى غزة من أسدود، ولكن المطلوب أكثر من ذلك بكثير.

ويجب تمكيننا من الوصول إلى الشمال. فخلال الأسبوعين الأولين من شهر كانون الثاني/يناير، لم ينجز سوى سبعة من أصل من 29 بعثة إنسانية كانت مقررة لإيصال الإمدادات المنقذة للحياة إلى شمال وادي غزة، إما بصورة كلية وإما بصورة جزئية.

ورفضت إسرائيل وصول غالبية البعثات. وبعد ما يزيد عن 100 يوم من العمليات في الشمال، يتواصل انعدام الأمن والقتال.

ونحن في حاجة إلى تأشيرات السفر. فالعشرات من العاملين في المجال الإنساني ينتظرون منذ شهور استلام تأشيراتهم من حكومة إسرائيل.

وأدعو إلى وصول المساعدات الإنسانية إلى شتى أرجاء غزة على وجه السرعة وبأمان ودون عوائق وعلى نطاق موسع ودائم.

وأكرر دعوتي إلى وضع حد لجميع الانتهاكات التي تمس القانون الدولي الإنساني.

إن استخدام الدروع البشرية أمر غير مقبول – كما هو حال المستويات التي لم يسبق لها مثيل من الدمار وقتل المدنيين.

كما يساورني قلق عميق إزاء التقارير التي تشير إلى المعاملة اللا إنسانية التي تنزلها إسرائيل بالفلسطينيين الذين تحتجزهم خلال العمليات العسكرية.

أصحاب السعادة،

أجدد ندائي لوقف إطلاق النار على الفور.

فهذا سيضمن وصول ما يكفي من المعونات إلى حيث تستدعيها الحاجة، وتيسير إطلاق سراح الرهائن والمساعدة في تخفيض حدة التوتر في مختلف أنحاء الشرق الأوسط.

إن الحرب والبؤس في غزة يؤججان الاضطرابات في مناطق أبعد منها بكثير.

فنحن نشهد مستجدات خطيرة في شتى أرجاء الضفة الغربية، بما فيها القدس الشرقية، حيث بلغ التوتر مستويات مرتفعة للغاية – فضلًا عن زيادة هائلة في أعداد الضحايا.

ويتعرض العشرات من الفلسطينيين للاعتقال في كل يوم. فقد اعتقل أكثر من 6,000 فلسطيني منذ يوم 7 تشرين الأول/أكتوبر، وأطلق سراح العديد منهم في وقت لاحق.

كما يشكّل عنف المستوطنين مصدر قلق رئيسي آخر.

ويتواصل هدم المنازل وغيرها من المباني التي يملكها الفلسطينيون ومصادرتها.

والأزمة تعصف بالاقتصاد الفلسطيني.

ويسهم ما تقوم به إسرائيل من احتجاز مبلغ ضخم من العوائد الضريبية الفلسطينية، واستمرار حظر دخول جميع العمال الفلسطينيين إلى إسرائيل منذ يوم 7 تشرين الأول/أكتوبر والقيود المشددة المفروضة على التنقل والوصول في جميع أنحاء الضفة الغربية في الارتفاع الهائل في معدلات البطالة والفقر.

و آمل أن تسمح المفاوضات الجارية بدفع رواتب موظفي السلطة الفلسطينية بالكامل.

أصحاب السعادة،

أصبحت مخاطر التصعيد الإقليمي الأوسع حقيقة واقعة الآن.

فإذا انتقلنا إلى الشمال، أسفر تبادل إطلاق النار اليومي عبر الخط الأزرق، وبما يشمله من الغارات على المناطق المدنية، عن مقتل ستة إسرائيليين و25 مدنيًا لبنانيًا وتشريد عشرات الآلاف من منازلهم على كلا الجانبين.

إن خطر سوء التقدير مرتفع على نحو خطير.

وأحث جميع الأطراف على الإحجام عن الخطاب العدواني وعلى وقف الأنشطة التي من شأنها أن تؤجج التوتر على الفور.

وأواصل مع المنسقين الخاصين التابعين لي اتصالاتنا المكثفة مع جميع الأطراف المعنية الرئيسية من أجل التخفيف من حدة التوترات الإقليمية وأرحب بالجهود التي تبذلها الولايات المتحدة وعدة حكومات أوروبية وعربية في سبيل خفض التصعيد عبر المفاوضات.

والوضع في البحر الأحمر مقلق للغاية كذلك.

فهجمات الحوثيين تعطّل التجارة الدولية. وقد استتبعت هذه الهجمات غارات جوية شنّتها الولايات المتحدة والمملكة المتحدة على مواقع للحوثيين في اليمن.

من الضروري خفض التصعيد – ويجب أن تتوقف كل الهجمات على السفن التجارية في البحر الأحمر على الفور.

وفي هذه الأثناء، تُشَن هجمات كل يوم تقريبًا على المنشآت التي تضم القوات الأمريكية وقوات التحالف الدولي في العراق وسوريا.

وردًا على هذه الهجمات، شنّت الولايات المتحدة غارات جوية استهدفت أفرادًا وجماعات يشتبه في أنهم أقدموا على تلك الأعمال.

وفي سوريا، استهدفت الغارات الجوية التي عزتها إيران وسوريا إلى إسرائيل مسؤولين من حماس والحرس الثوري الإسلامي في إيران.

أحث جميع الأطراف على التراجع عن حافة الهاوية والنظر في التكلفة الإنسانية الهائلة لصع إقليمي.

وفيما عدا الحاجة إلى خفض التصعيد على الفور، تتطلب كل حالة تنفيذ خارطة طريق سياسية واضحة تسهم في الاستقرار الإقليمي على المدى الطويل.

ففي سوريا، يتمثل ذلك في حل سياسي تيّسره الأمم المتحدة وفقًا لقرار 2254 الصادر عن مجلس الأمن، ويلبي احتياجات السوريين كافة.

ونحن في حاجة إلى تنفيذ قرار مجلس الأمن رقم 1701 بحذافيره على امتداد الخط الأزرق.

وفي اليمن، يجب إطلاق خارطة طريق ترعاها الأمم المتحدة لتنفيذ الالتزامات التي تعهدت الأطراف بها والتحضير لعملية سياسية يملكها اليمنيون وتشمل الجميع تحت رعاية الأمم المتحدة.

أصحاب السعادة،

لا يمكن تحقيق نهاية دائمة للنزاع الإسرائيلي-الفلسطيني إلا من خلال حل قائم على دولتين.

يجب أن يرى الإسرائيليين احتياجاتهم المشروعة للأمن تتجسد، ويجب أن يرى الفلسطينيون تطلعاتهم المشروعة في دولة تتمتع بالاستقلال الكامل وتملك القدرة على البقاء وتحظى بالسيادة تتحقق، بما يتوافق مع قرارات الأمم المتحدة والقانون الدولي والاتفاقيات السابقة.

أصحاب السعادة،

إن ما ورد الأسبوع الماضي من رفض واضح ومتكرر لحل الدولتين على أعلى المستويات في الحكومية الإسرائيلية غير مقبول. وجاء ذلك على الرغم من أقوى المناشدات التي أطلقها حتى أصدقاء إسرائيل، بمن فيهم أولئك الذين يجلسون حول هذه المائدة.

فمن شأن هذا الرفض، وإنكار حق الشعب الفلسطيني في إقامة دولته، أن يطيل أمد نزاع بات يشكّل تهديدًا رئيسيًا للسلم والأمن الدوليين إلى أجل غير مسمى.

وقد يفاقم الاستقطاب ويشجع المتطرفين في كل مكان.

على الجميع الاعتراف بحق الشعب الفلسطيني في بناء دولة المستقلة بالكامل.

وأي رفض للتسليم بحل الدولتين من جانب أي طرف يجب رفضه بحزم.

ما البديل؟ وكيف يبدو حل قائم على الدولة الواحدة وفي داخلها هذا العدد الكبير من الفلسطينيين دون أي إحساس حقيقي بالحرية والحقوق الكرامة؟ لا يمكن تصور هذا الأمر.

إن حل الدولتين هو السبيل الوحيد للوفاء بالتطلعات المشروعة لكلا الإسرائيليين والفلسطينيين.

السيد الرئيس، أصحاب السعادة،

إن دور المجتمع الدولي واضح.

علينا أن نتّحد لندعم إسرائيل والفلسطينيين في اتخاذ إجراءات حاسمة للمضي قُدما في عملية سلام جادة.

فعلى مدى العقود القليلة الماضية، تعرّض حل الدولتين للتشوية والتقويض وترك ليموت مرات عديدة.

ولكنه لا يزال السبيل الوحيد لتحقيق سلام دائم وعادل في إسرائيل وفي فلسطين وفي المنطقة.

وكما تذكّرنا الأحداث التي شهدتها الأشهر الثلاثة الماضية بمأساوية، فهو كذلك الطريق الوحيد لتفادي حلقات لا نهاية لها من الخوف والكراهية والعنف.

يجب أن يحفّز هذا الوقت العصيب الذي يلّم بالإسرائيليين والفلسطينيين كلا الطرفين، والمجتمع الدولي، على التصرف بشجاعة وحزم من أجل تحقيق سلام عادل ودائم.

شكرًا لكم.

Secretary-General's statement to the press - on the Middle East

Good afternoon.

More than 100 days have passed since the horrific 7 October attacks by Hamas that claimed the lives of more than one thousand Israelis and others, and resulted in the brutal seizing of hostages.

Every day I think of the anguish of the families I met.

I once again demand the immediate and unconditional release of all hostages. In the interim, they must be treated humanely and allowed to receive visits and assistance from the International Committee of the Red Cross.

The accounts of sexual violence committed by Hamas and others on October 7th must be rigorously investigated and prosecuted.

Nothing can justify the deliberate killing, injuring and kidnapping of civilians – or the launching of rockets towards civilian targets.

At the same time, the onslaught on Gaza by Israeli forces over these 100 days has unleashed wholesale destruction and levels of civilian killings at a rate that is unprecedented during my years as Secretary-General.

The vast majority of those killed are women and children.

Nothing can justify the collective punishment of the Palestinian people.

The humanitarian situation in Gaza is beyond words. Nowhere and no one is safe.

Traumatized people are being pushed into increasingly limited areas in the south that are becoming intolerably and dangerously congested.

While there have been some steps to increase the flow of humanitarian assistance into Gaza, life-saving relief is not getting to people who have endured months of relentless assault at anywhere near the scale needed.

The long shadow of starvation is stalking the people of Gaza – along with disease, malnutrition and other health threats.

I am deeply troubled by the clear violation of international humanitarian law that we are witnessing.

Last week, Under-Secretary-General Sigrid Kaag began her work as Senior Humanitarian and Reconstruction Coordinator for Gaza – in line with Security Council Resolution 2720.

I ask all states and parties to the conflict for their full cooperation, as she also works with members of the Security Council and regional actors to deliver on the mandate set in the resolution.

An effective aid operation in Gaza – or anywhere else -- requires certain basics.

It requires security.

It requires an environment where staff can work in safety.

It requires the necessary logistics and the resumption of commercial activity.

The obstacles to aid are clear – and they have been identified not only by the UN, but by officials from around the globe who have seen the situation for themselves.

First, the United Nations and our partners cannot effectively deliver humanitarian aid while Gaza is under such heavy, widespread and unrelenting bombardment.

This endangers the lives of those who receive aid – and those who deliver it.

The vast majority of our Palestinian staff in Gaza have been forced to flee their homes.

Since October 7th, 152 UN staff members have been killed in Gaza – the largest single loss of life in the history of our organization -- a heart-wrenching figure and a source of deep sorrow.

Still, aid workers, under enormous pressure and with no safety guarantees, are doing their best to deliver inside Gaza.

We continue to call for rapid, safe, unhindered, expanded and sustained humanitarian access into and across Gaza.

Second, the aid operation faces significant hurdles at the Gaza border.

Vital materials – including life-saving medical equipment and parts which are critical for the repair of water facilities and infrastructure – have been rejected with little or no explanation, disrupting the flow of critical supplies and the resumption of basic services.

And when one item is denied, the time-consuming approval process starts again from scratch for the entire cargo.

Third, the aid operation faces major impediments to distribution within Gaza.

This includes repeated denials of access to the north, where hundreds of thousands of people remain.

Since the start of the year, just 7 of 29 missions to deliver aid to the north have been able to proceed.

Large stretches of agreed routes cannot be used due to heavy fighting and debris, with unexploded ordnance also threatening convoys.

Humanitarian notification systems to maximize the safety of aid operations are not being respected.

In addition, frequent telecommunications blackouts means humanitarian workers cannot seek out the safest roads, coordinate aid distribution or track the movements of displaced people who need assistance.

We are seeking to ramp up the response – but we need basic conditions in place.

The parties must respect international humanitarian law –respect and protect civilians, and ensure their essential needs are met.

And there must be an immediate and massive increase in the commercial supply of essential goods.

The UN and humanitarian partners cannot alone provide basic necessities that should also be available in markets to the entire population.

Ladies and gentlemen of the media,

Meanwhile, the cauldron of tensions in the occupied West Bank is boiling over with heightened violence compounding an already dire fiscal crisis for the Palestinian Authority.

Tensions are also sky-high in the Red Sea and beyond – and may soon be impossible to contain.

I have serious concerns about daily exchanges of fire across the Blue Line.

This risks triggering a broader escalation between Israel and Lebanon and profoundly affecting regional stability.

Tens of thousands of people in northern Israel and southern Lebanon have been displaced by the fighting and humanitarian access in Lebanon continues to be constrained.

I am profoundly worried by what is unfolding.

It is my duty to convey this simple and direct message to all sides:

Stop playing with fire across the Blue Line, de-escalate, and bring hostilities to an end in accordance with Security Council Resolution 1701.

Ladies and gentlemen of the media,

I have outlined concerns about a wide range of issues: the unprecedented level of civilian casualties and catastrophic humanitarian conditions in Gaza; the fate of the hostages; the tensions that are spilling [over] across the region.

There is one solution to help address all these issues.

We need an immediate humanitarian ceasefire.

To ensure sufficient aid gets to where it is needed.

To facilitate the release of the hostages.

To tamp down the flames of wider war because the longer the conflict in Gaza continues, the greater the risk of escalation and miscalculation.

We cannot see in Lebanon what we are seeing in Gaza.

And we cannot allow what has been happening in Gaza to continue.

Thank you.

[END]